ചിത്രഗുപ്തം

ഗോപാലേട്ടന്റെ ശവദാഹം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് ഇടവഴിയിൽവെച്ച് ആ പട്ടിക്കുട്ടിയെ കണ്ടത്. വഴിയുടെ ഇരു പുറവും അരയോളം ഉയരത്തിൽ മഞ്ഞയും ചെമപ്പും നിറത്തിലുള്ള മല്ലികപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ചെടികൾ തിങ്ങി വളർന്നിട്ടുണ്ട്. വഴി നീണ്ടു കിടക്കുന്നിടത്തോളം അരികിൽ പച്ചപ്പുല്ലുകൾ പടർന്നു കിടന്ന് ഇടവഴിക്കു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകുന്നു. മഴ ഇപ്പോൾ തോർന്നിട്ടുണ്ട്‌. മല്ലികച്ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു തന്റെ കുഞ്ഞുശരീരം ഒന്നു കുടഞ്ഞു പട്ടിക്കുട്ടി എന്നെ നോക്കിനിന്നു.

ഞാൻ കുനിഞ്ഞ് അതിനെ രണ്ടു കൈകളും കൊണ്ട് എടുത്തു. അതിന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ നനഞ്ഞൊലിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ശവസംസ്കാരത്തിനു ശേഷം തോട്ടിലെ കുളിയും കഴിഞ്ഞതിനാൽ എന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയ തോർത്ത്‌ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ തോർത്ത്‌ അഴിച്ചെടുത്ത് നന്നായി പിഴിഞ്ഞ് ആ നായക്കുഞ്ഞിന്റെ ദേഹം തോർത്തിക്കൊടുത്തു. അത് നന്ദിയോടെ വാലാട്ടിക്കൊണ്ട്‌ എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ദേഹത്തോടു പറ്റിക്കിടന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയ മഴ ഇന്ന് രാവിലെയും തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. അയൽപ്പക്കത്തെ കണ്ണേട്ടനാണു വന്നു പറഞ്ഞത്, ഗോപാലേട്ടൻ 'പോയിപ്പോയി' എന്ന്. ഞാൻ പ്രാതൽ കഴിച്ച് എഴുന്നേറ്റതായിരുന്നു. കണ്ണേട്ടനും ഞാനും നേരെ മരണവീട്ടിലേക്കു ചെന്നു. കുറേ ആളുകൾ ഇതിനോടകം തന്നെ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ട്. തകർത്തുപെയ്യുന്ന മഴ എല്ലാവരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു.

ഗോപാലേട്ടൻ കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി കിടപ്പിലായിരുന്നു.

പണ്ടൊരു രാത്രിയിൽ കവലയിൽ നിന്നു വീട്ടിലേക്കു വരുന്ന വഴി ഒരു കല്ലിൽ തട്ടി കാലുതെറ്റി അന്ന് വെള്ളമില്ലാതിരുന്ന തോട്ടിലേക്ക് അയാൾ മറിഞ്ഞു വീണു. നട്ടെല്ല് പാറയിൽ ചെന്നിടിച്ചു ബോധം പോയിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ വരെ അയാൾക്ക്‌ തോട്ടിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ അധിക കാലം കിടക്കേണ്ടി വന്നില്ല. നട്ടെല്ല് തകർന്നിരുന്നതിനാൽ ശരീരത്തിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗവും തളർന്നു പോയിരുന്നു. പിന്നീട് നേരെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരാൻ ഡോക്ടർമാർ അനുവദിച്ചു.

അതിനു ശേഷം കുറേ മാസങ്ങൾ അയാൾ കിടക്കപ്പായയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ട് അയാൾ വെറുമൊരു തടിയായി കട്ടിലിൽ വിരിച്ച പായയിൽ കിടന്നു.

ജീവിതം എന്ന അനിർവ്വചനീയത അതിന്റെ എല്ലാ നാടകീയതയോടെയും അയാളിൽ ആഞ്ഞു പതിക്കുകയായിരുന്നു. ആയ കാലത്ത് കുടിച്ചു കൂത്താടി നാട്ടുകാരെ ഉപദേശിക്കുകയും വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അയാൾക്ക്‌ അന്നുമുതൽ വീട്ടുകാർ അയാളുടെ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള അടിസ്ഥാന ആവശ്യമായി മാറി. പക്ഷെ കിടക്കപ്പായയിൽ തന്നെ പ്രാഥമിക ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തി വന്ന അയാൾ അയാളുടെ മരുമകൾക്ക് മാത്രമല്ല മകനു പോലും ഒരു പാഴ്വസ്തുവായി മാറി. അയാളുടെ മകളും അയാളെ വെറുക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾ ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്. ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവർ എന്നും ദുരിതക്കയത്തിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരിക്കും. ദരിദ്രർ എന്നും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കയ്പുനീർ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. ജീവിതം എന്ന മഹാപ്രഹേളികയെ നിർവ്വചിക്കാൻ ആവാത്തിടത്തോളംകാലം രോഗവും സങ്കടങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും തിന്നുകൊണ്ടു ജീവിക്കുക തന്നെ, മരണം വരെ.

ദിവസങ്ങളോളമുള്ള ചലനമറ്റ കിടപ്പ് അയാൾക്ക് പുതിയൊരു ദുരിതം സമ്മാനിച്ചു. കിടക്കപ്പായയിൽ സ്പർശിക്കുന്ന ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ വ്രണങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു മരുന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാത്ത അയാളുടെ പുതിയ ശത്രുക്കൾ സ്വയം വളർന്നു പുഴുത്തു ചീഞ്ഞു നാറിത്തുടങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും കഠിനവേദന തിന്നുന്ന അയാളുടെ സംസാരം പോലും അവ്യക്തമായി. പിതാവിനോട് പറയത്തക്ക കടമകൾ ഇല്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ടോ സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഒരു ദേവതയായി കരുതുന്നതു കൊണ്ടോ ഗോപാലേട്ടന്റെ മകൻ അയാളുടെ ഭാര്യാപുത്രസമേതം താമസം മാറിപ്പോയി.

ഗോപാലേട്ടൻ കിടന്നിരുന്ന മുറിയിൽ നിന്നും ദുർഗന്ധം പുറത്ത് കോലായ വരെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ നാട്ടുകാരുടെ സന്ദർശനവും ആ വീട്ടിൽ നിലച്ചു. അയാളുടെ ദുരിതം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈശ്വരന്റെയോ ചെകുത്താന്റെയോ ഒരു കൈയ്യബദ്ധം പോലെ അയാളുടെ മകൾ മാത്രം അയാളുടെ പുഴുവരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ കൂടെയുണ്ടായി.

കുറെയേറെ മാസക്കാലത്തെ നരകജീവിതത്തിനൊടുവിൽ ഇന്നലെ കർക്കിടകമഴ തിമിർത്തുപെയ്ത കറുത്ത രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളിലെങ്ങോ ഗോപാലേട്ടനെ മരണം അനുഗ്രഹിച്ചു വേദനയുടെ ശരശയ്യയിൽ നിന്നും മോക്ഷപ്രാപ്തനാക്കി.

അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളുമായ യുവാക്കൾ തകർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു മൂവാണ്ടൻ മാവിനെ വെട്ടിവീഴ്ത്തി പറമ്പിന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത് പട്ടടയൊരുക്കി. ശരമാരിയിൽ ആ ചിത കുതിർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കുകളും പച്ചോലയും ഉപയോഗിച്ച് പരമാവധി മൂടാൻ ശ്രമിച്ചു. എല്ലാം വിഫലമായി.

പരേതന്റെ ദേഹം വീട്ടിനുള്ളിൽനിന്നും പുറത്തെടുക്കാൻനേരം ഒരു ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായി. ഒട്ടുമിക്ക ഭാഗവും പുഴുത്തു നാറിയ മൃതദേഹം എടുക്കാൻ യുവാക്കളാരും മുന്നോട്ടു വന്നില്ല. ആരെയും നിർബന്ധിക്കാവുന്ന ഒരു സാഹചര്യം അല്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഇക്കാര്യത്തിൽ നേതൃത്വം നൽകാൻ ഒരാൾപോലും ഇല്ലതാനും.

ഒടുവിൽ നാട്ടിലെ കില്ലാഡിയായ സുരേഷേട്ടൻ ഒരു ഉപാധിയുമായി കാര്യം പരിഹരിച്ചു. അദ്ദേഹം മറ്റു മൂന്നു പേരുമായി വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് പോയി എന്തോ ചർച്ച ചെയ്തു. ചർച്ചയ്ക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം അരയ്ക്കു തിരുകിയ ഒരു കുപ്പിയെടുത്തു. അതിനുള്ളിലെ ദ്രാവകം നാലുപേരുമായി പങ്കിട്ടെടുത്ത് അകത്താക്കി. അവിടുത്തെ ഒരു ബക്കറ്റിൽ നിറഞ്ഞ മഴവെള്ളത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചു മഗ്ഗിലെടുത്ത് അതും നാലുപേരും കുടിച്ച്‌, അകത്താക്കിയ ദ്രാവകത്തിന്റെ തീവ്രത അല്പം കുറച്ചുവെച്ചു. രണ്ടു മൂന്നു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു. പിന്നെ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഡാൻസിലെ മത്സരാർത്ഥികളെ പോലെ അവർ ഒരുമിച്ചു തലയിൽ കെട്ടിയ തോർത്തുമുണ്ട് അഴിച്ച് ഒന്നു കൂടി മുറുക്കിക്കെട്ടി വരി വരിയായി അകത്തു കടന്നു ജഡം എടുത്തു ചിതയിൽ എത്തിച്ചു.

കഴുത പോലും രുചിച്ചു നോക്കാത്ത ഒരു പാനീയത്തിനോട് എനിക്ക് അന്ന് ആദ്യമായി ഒരൽപം ബഹുമാനം തോന്നി. ആ ബഹുമാനത്തോടെ തന്നെ നിയമപ്രകാരം പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ, 'മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിനു വളരെ വളരെ ഹാനികരം'.

പട്ടടയ്ക്കു മുകളിലായി ഉയരത്തിൽ താർപ്പായ വിതാനിക്കപ്പെട്ടു. ഗോപാലേട്ടനെ ചിതയിലേക്ക് എടുത്തു. ആ നിമിഷം മഴയുടെ ശക്തി ഒന്നു കൂടി കനത്തുവെന്നു തോന്നി. ഉണക്കുചകിരിയും ചിരട്ടയും കൊണ്ടു ചിതയുടെ വിടവുകളെല്ലാം നന്നായി മൂടി. അകന്ന ബന്ധത്തിലെ ഒരാൾ ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തി. ഒരൽപം കത്തിത്തുടങ്ങിയതായിരുന്നു, പൊടുന്നനെ കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങി. പേമാരിയും കൊടുങ്കാറ്റും എല്ലാം തകിടം മറിച്ചു. താർപ്പായ പറന്നു പോയി. തീനാളങ്ങൾ കത്തിപ്പടരാനാവാതെ പിടഞ്ഞമരാൻ തുടങ്ങി.

വയസ്സനായ ഒരു കാരണവർ വാതോരാതെ യുവാക്കളോട് ഉച്ചത്തിൽ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുത്തു കൊണ്ടു ചിതയ്ക്ക് ചുറ്റും നടന്നു. അതുപ്രകാരം ഉണക്കോലകൾ, പഞ്ചസാര, വെളിച്ചെണ്ണ എന്നിവ മാറി മാറി ചിതയിലേക്ക് കോരിയൊഴിക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷെ വലിയ പുരോഗതി ദൃശ്യമായില്ല.

സുരേഷേട്ടന്റെ ആധുനികബുദ്ധി വീണ്ടും പ്രവർത്തിച്ചു. രണ്ടു മൂന്നു ലിറ്റർ പെട്രോൾ കൊണ്ടു വരപ്പെട്ടു. കോപിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രകൃതിയെ തോൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടു ശവദാഹം നടത്താൻ ഇങ്ങനെയൊരു ബ്രഹ്മാസ്ത്രപ്രയോഗം നടത്തുന്നതിനെ കാരണവസംഘം എതിർത്തു,

"ചിതയിലേക്ക് പെട്രോൾ ഒഴിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രവിധി പ്രകാരം വലിയ തെറ്റാണ്, അതു പറ്റില്ല!".

യുവജനങ്ങളുടെ ചുറുചുറുക്കുള്ള പ്രവർത്തനം മൂലം മാത്രം നടക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളിലും വെറുതെ അലമ്പുവർത്തമാനത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം അഭിപ്രായം പറയുന്ന കാരണവവൃന്ദങ്ങളെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലാത്ത സുരേഷേട്ടൻ അല്പം കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു,

"ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തേണ്ട മകൻ എവിടെ, ചത്തു പോയോ? കിടന്നിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലുമാവാതെ പുഴുവരിക്കുന്ന അച്ഛനെ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം തന്നെയാണോ അയാൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്? ജഡം പട്ടടയിലേക്ക്‌ എടുക്കാൻനേരം ആരും മുന്നോട്ടു വന്നില്ലല്ലോ, ശാസ്ത്രം മറന്നു പോയതാണോ?"

ഉത്തരം മുട്ടിയ തലമുതിർന്ന പൗരന്മാർ തല്ക്കാലം ഒന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തി മാറിനിന്നു.

സുരേഷേട്ടൻ പെട്രോൾപ്രയോഗം അതിവിദഗ്ധമായി നിർവ്വഹിച്ചു. താർപ്പായ വീണ്ടും ചിതയുടെ കുറച്ചു മുകളിലായി മഴയുടെയും കാറ്റിന്റെയും ദിശയിൽ ബലമായി വിരിച്ചു കെട്ടി. കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ അല്പാല്പമായി പെട്രോൾ ചിതയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്രോളിന്റെ ഗന്ധം പാറിക്കളിച്ചു. ഒടുവിൽ പ്രകൃതി തോൽവി സമ്മതിച്ചു. പുതിയൊരു രീതിയിൽ ശവദാഹം പൂർത്തിയായി.

ഞാൻ എന്റെ വീടിനടുത്ത് എത്താറായി. ആ നശിച്ച പെട്രോളിന്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയിട്ടില്ല. എന്റെ പുതിയ കൂട്ടുകാരൻ എന്റെ കൈകളിൽ ദേഹത്തോടു പറ്റിച്ചേർന്ന് ഉറങ്ങുകയാണ്. സുന്ദരനായ ഈ പട്ടിക്കുട്ടി, പെട്രോളിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ എനിക്ക് പഴയൊരു ചെറിയ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു വിങ്ങുന്ന വേദനയോടെ സമ്മാനിച്ചു.

ഏഴെട്ടു വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവം. ഞാൻ അഞ്ചാം തരത്തിൽ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അന്നൊരു ദിവസം സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോഴായിരുന്നു കവലയിലെ ഒരു പീടികയുടെ അരികിൽ പുതിയ അതിഥികളെ കണ്ടത്. ഒരു നാടോടിപ്പട്ടി പെറ്റുകിടക്കുന്നു. രണ്ടു ദിവസമായെന്നു തോന്നി, നല്ല സുന്ദരൻ നായക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ നാലെണ്ണം. അവ അമ്മപ്പട്ടിയുടെ പള്ളപറ്റിക്കിടക്കുന്നു. മുഖവും ചെവിയും കാലുകളും കുഞ്ഞുവാലും എല്ലാം അതിസുന്ദരം.

മുതിർന്നവരെ ആ തള്ളപ്പട്ടി അടുത്തേക്ക് പോകാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ കുറച്ച്‌ അടുത്തു പോയപ്പോഴും അതു പാതി കൂമ്പിയ മിഴികളോടെ നിസ്സംഗയായി ഞങ്ങളെ നോക്കിയതേയുള്ളു, 'കുട്ടികളെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാ' എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ.

ആ സുന്ദരൻകാഴ്ച നൽകിയ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോയി. വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ അതിലൊരു പട്ടിക്കുട്ടിയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു പോകണം. പക്ഷെ ആ തള്ളപ്പട്ടി അനുവദിക്കുമോ?

വൈകിട്ട് സ്കൂൾ വിട്ട ഉടനെ പീടികയിലേക്ക്‌ ഓടുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു ദൂരെ നിന്നു തന്നെ കണ്ടു, തള്ളപ്പട്ടി അവിടെ നിൽക്കുകയാണ്. ഓടി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ അമ്മപ്പട്ടിയുടെ മുന്നിലായി കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്‌ പകരം നാലു കരിക്കട്ടകൾ, ഉണക്കു ചകിരി കത്തിയ കരി പോലെ!

ഒരു തവണയേ നോക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതു പോലെ തോന്നി. എനിക്ക് കരച്ചിൽ അടക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. കടക്കാരൻ കൃഷ്ണേട്ടനായിരുന്നു സംഭവിച്ചത് എന്താണെന്ന് എന്നോടു പറഞ്ഞത്. ഒരാൾ ആ പട്ടിക്കുട്ടികളെ പെട്രോൾ ഒഴിച്ചു കത്തിച്ചതാണത്രെ.

അയാൾ ഉച്ചമുതൽ ആ തള്ളപ്പട്ടി കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അരികിൽ നിന്നും മാറാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നത്രേ. കവലയിലെ ഗ്യാരേജിൽ നിന്നു കരിയോയിലും അല്പം പെട്രോളും വാങ്ങി അയാൾ കാത്തിരുന്നു. ആ അമ്മപ്പട്ടി അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ പിന്നിലേക്ക്‌ പോയ സമയത്ത് അയാൾ ഉറങ്ങുന്ന നായക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മേൽ പെട്രോൾ ഒഴിച്ച്‌ ഉടൻ തീ കൊളുത്തി. 'ഇവയൊക്കെ വളർന്നു വന്നിട്ടു വേണം മനുഷ്യന് വഴി നടക്കാൻ പറ്റാതെയാവാൻ' എന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞത്രേ.

അതിക്രൂരമായിപ്പോയി! നേരാംവണ്ണം കണ്ണ് കാണാൻ പോലും ആവാത്ത ആ കുരുന്നുകൾ അഗ്നിജ്ജ്വാലയിൽ നിസ്സഹായരായി പിടഞ്ഞു വെന്തിരിക്കാം.

ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് ആ തള്ളപ്പട്ടിയെ നോക്കി. അതിന്റെ നിശ്ചലമായ നിൽപ്പ് ആരുടേയും കരളിനെ ഉരുക്കുമായിരുന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉൾക്കൊള്ളാനാവാത്ത ഒരു കദനം തളം കെട്ടി നിന്നു. കാത്തിരുന്നു സഫലമായ മാതൃത്വം ഒരു പിടി കരിക്കട്ടയായിപ്പോയത് ആ ജീവിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ ആവുന്നില്ല. ബൗദ്ധികതയുടെ ഉത്തുംഗശൃംഗങ്ങളിൽ വിരാജിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കൊടുംക്രൂരതയുടെ ബലിമൃഗമായി ആ സാധുസഹജീവി നിശ്ചലം നിലകൊണ്ടു.

അന്ന് ആ നിഷ്ഠൂരകൃത്യം ചെയ്ത ഗോപാലേട്ടന്റെ ശവദാഹമാണ് ഇന്ന് കഴിഞ്ഞത്. പ്രകൃതി എല്ലാറ്റിനും ഒരു കണക്കു സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ഫലമായ സ്വർഗ്ഗനരകങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ തന്നെ ഒരുക്കി വെക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് പ്രകൃതി സ്വയം ദൈവമാകുന്നത്. അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകത്ത് ആർക്കും എന്തും ചെയ്യാമല്ലോ.

എന്റെ കൈകളിൽ സുഖമായുറങ്ങുന്ന പുതിയ അതിഥി അതിന്റെ നാസാഗ്രം കൊണ്ട് എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നനവ്‌ പടർത്തി ഇക്കിളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നന്ദിയുള്ള ജീവിവർഗ്ഗത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിനിധി എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോഴും പെൻസിലിന്റെ അഗ്രം പോലെ ത്രികോണാകൃതിയിൽ ഒട്ടും നീളമില്ലാത്ത അതിന്റെ കുഞ്ഞുവാൽ എന്റെ കൈയിൽ ഉരസ്സി ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, എന്റെ ശരീരം നൽകിയ ചൂടിനു നന്ദി അറിയിച്ചുകൊണ്ട്.

ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഈ കഥ സുഹൃത്തുക്കൾക്കു വേണ്ടി ഷെയർ ചെയ്യൂ. ചെറുകഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർ വായിക്കട്ടെ.