കാലഹരണപ്പെട്ടവര്‍

സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി കാരണം, ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ബാംഗ്ളൂരിയൻ ഐ ടി പ്രൊഫഷണല്‍ ആണ് ഞാന്‍. ഇന്നലെ ജയനഗര്‍ ഏഴാമത്തെ ബ്ലോക്കില്‍ ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂവിനു പോയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായതാണീ സംഭവം.

സഹമുറിയന്‍മാരോട് കടം വാങ്ങിയ അഞ്ഞൂറു രൂപയുമായി ഉച്ചയ്ക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു, എത്തിയപ്പോള്‍ രണ്ടു മണി. കോണ്ടാക്റ്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു മൂന്നരയ്ക്ക് വന്നാല്‍ മതി എന്ന്. ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ സമയം അവിടെ ചുറ്റിത്തിരിയാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കുറച്ചു നേരം കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു. കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രം നിരീക്ഷിച്ചു. ചുറ്റുപാടുകളെ ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന സ്വഭാവം എനിക്ക് പണ്ട് മുതലേ ഉള്ളതാണ്. നടന്നു മടുത്തപ്പോള്‍ അടുത്ത് കണ്ട ഒരു ബസ്‌സ്റ്റോപ്പില്‍ കയറി ഇരുന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരിലും അത് വഴി കടന്നു പോയവരിലും ഉള്ള എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും ഞാന്‍ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മനപ്പൂര്‍വം പുരുഷന്‍മാരെ ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കി. കാരണം അവര്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും എന്നില്‍ കവിഞ്ഞ് ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ!

താളാത്മകമായ കാല്‍വെയ്പ്പോടെ ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി നടന്നുവന്ന്‍ എനിക്ക് മുന്നിലായി നിന്നു. എന്തു കൊണ്ടാണ് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പിന്‍വശം ഇത്രയും ചടുലമായി തുളുംബുന്നത്? കണ്ണുകള്‍ പിന്നെയും താഴേയ്ക്ക് പോയി. എന്റെ ഷൂസിന്റെ മൂന്നിരട്ടി ഘനത്തില്‍ അവളുടെ ചെരുപ്പിന്റെ ഉപ്പൂറ്റി പോങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോള്‍ മനസിലായി അവളുടെ ചന്തി ഇത്രേം താളത്തോടെ കുലുങ്ങുന്നതിന്റെ രഹസ്യം. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ പാറപ്പുറത്ത് ഈ ചെരുപ്പും ഇട്ടോണ്ട് നടക്കുന്നത് വെറുതെ ഓര്‍ത്തു നോക്കി. അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ഏകാഗ്രത തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഒരു അലവലാതി പയ്യന്‍ വായില്‍ കൊള്ളാത്ത ഇംഗ്ലീഷ് വാചകങ്ങൾ ഫോണില്‍ക്കൂടി ആര്‍ക്കോ വാരി വിതറിക്കൊണ്ട് കടന്നു വന്നത്. അവന്‍ കുളിച്ചിട്ടും മുടിവെട്ടിയിട്ടും മാസങ്ങളായിക്കാണും. പഴയ നാടകങ്ങളിലെ കോമഡി താരങ്ങള്‍ വെയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തരം താടി കീഴ്ച്ചുണ്ടിനു താഴെയായി. ഇപ്പോള്‍ അഴിഞ്ഞ് താഴെ വീഴുമെന്ന തരത്തിലൊരു പാന്റ്. ഒരു ചെറിയ കാറ്റ് മതി അവന്‍ കുത്തി നിലത്തു വീഴാന്‍. പോട്ടെ, അവനായി അവന്റെ കാര്യമായി. ഞാന്‍ എന്റെ പണി തുടരട്ടെ.

ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ നോക്കിത്തുടങ്ങി. അധികനേരം കഴിഞ്ഞില്ല അതിന്. ആ വൃത്തികെട്ട ചെക്കന്റെ ഫോണിലൂടെ ഉള്ള ആഭാസം കഴിഞ്ഞ് അവന്‍ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നുനിന്നു. അവള്‍ തന്റെ മെല്ലിച്ച വെളുത്ത കൈകള്‍ കൊണ്ട് അവനെ ചുറ്റി! ഞാന്‍ വെറുപ്പോടെ കണ്ണുകള്‍ പിന്‍വലിച്ചു. ഈ വൃത്തികെട്ട, കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓക്കാനം വരുന്ന ഇവന്റെ കൂടെയാണോ പെണ്ണെ നീ? ഹേ സുന്ദരി മോളെ, നിന്റെ കണ്ണിനു വല്ല കുഴപ്പവും ഉണ്ടോ?

ഭാഗ്യം അടുത്ത ബസില്‍ അവര്‍ ഇരുവരും കയറി പോയി.

ദാ വരുന്നു അടുത്ത ആള്‍. ഒരു മോഡേണ്‍ അപ്പുപ്പന്‍. എഴുപത്തിയഞ്ച് എണ്‍പത് പ്രായം. നേരെ ചൊവ്വേ നടക്കാന്‍ പോലും വയ്യ. കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്‌, ഷൂ, പാന്റ്... അദ്ദേഹം ഞാനിരുന്ന സീറ്റിനടുത്ത് വന്നിരുന്നു. എന്റെ മൂക്ക് പൊട്ടിത്തകര്‍ന്നു പോവുമെന്ന് തോന്നിപോയി സ്പ്രേയുടെ മണം കൊണ്ട്.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വൃദ്ധസ്ത്രീ അവിടേയ്ക്ക് കടന്നുവന്നു. കൈയില്‍ ഒരു പഴയ സഞ്ചി. എണ്‍പത്തിയഞ്ച് തൊണ്ണൂറ് വയസ്സ് പ്രായം. നരച്ചു ജടപിടിച്ച മുടി. പഴകി മുഷിഞ്ഞ് കീറിത്തുടങ്ങിയ ഒരു സാരി. കാലുകള്‍ക്ക് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്. വെച്ച് വെച്ചാണ് നടത്തം. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാരോടും ഏതോ ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞ് അവിടെക്കുള്ള ബസ്‌ എപ്പോ വരും എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. ഏകദേശം എല്ലാരും ഉടനെ വരും എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ മാത്രം അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല. ഞാന്‍ 'ഘൊത്തില്ല' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. കാരണം ഞാന്‍ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് ഇന്നുവരെ കേട്ടിട്ടില്ല. മാധവപുരം എന്നാണോ മാധവപാളയമാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല. എന്തായാലും മാധവനുമായി ബന്ധമുള്ള പേരാണ് പറഞ്ഞത്.

നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഞങ്ങള്‍ മാന്യന്മാര്‍ ഇരിക്കുന്ന സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പോലും അവര്‍ തുനിഞ്ഞില്ല. പതുക്കെ അവര്‍ തറയില്‍ ഇരുന്നു. വരുന്നവരോടൊക്കെ അവര്‍ അതേ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് കൈയില്‍ ഉള്ള ചില്ലറകള്‍ നോക്കുന്നുണ്ട്, പല മോഡേണ്‍ വസ്ത്രധാരികളും, പാതി മേനി മറച്ച ആധുനിക സുന്ദരികളും കണ്ട ഭാവം നടിക്കുന്നില്ല. ഒരു പെണ്‍കുട്ടി വന്ന് അവരുടെ അടുത്ത് നിന്നു. അവളോടും അവര്‍ ചോദിച്ചു. അവള്‍ ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടേ ഇല്ല. കാരണം അവളെ അവളുടെ തള്ള പെറ്റിടുമ്പോള്‍ മുതല്‍ ചെവിക്കകത്ത് ഹെഡ് ഫോണ്‍ കുത്തി കയറ്റി വെച്ചിരിക്കുക ആയിരുന്നല്ലോ? എ ആറി ന്റെ അമ്മാവന്റെ മക്കളാണല്ലോ ഇവറ്റകള്‍. ഇത്ര മാത്രം സംഗീതപ്രേമികള്‍ ഉണ്ടോ ഇവിടെ?!

ഓരോ ബസ്‌ വരുമ്പോഴും ഒരു പാട് ബുദ്ധിമുട്ടി അവര്‍ തറയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേല്‍ക്കും. ബസ്‌ അവിടെ പോവുമോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് മുന്നേ ബസ്‌ വിടും. വീണ്ടും ഇരിക്കും. അര മണിക്കൂറോളം ഇങ്ങനെ തന്നെ. ഇതിനിടെ ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്‍ വന്നു പറഞ്ഞു, അവര്‍ പറയുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ബസ്‌ അവിടെ നിന്നും കിട്ടില്ല.

ഞാന്‍ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവര്‍ കണ്ണുകള്‍ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവരുടെ സഞ്ചിയിലേക്ക് നോക്കി. അതില്‍ പഴയ കുറച്ചു തുണികള്‍, ഒരു കഞ്ഞിപ്പാത്രം, പിന്നെയും കുറച്ചു സാധനങ്ങള്‍. ഏതോ ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണെന്ന് മനസിലായി.

പണ്ട് അച്ഛന്‍ മംഗലാപുരം ആശുപത്രിയില്‍ കിടക്കുന്ന കാലത്ത് അമ്മ എന്റെ കൈയില്‍ പിടിച്ച മറു കൈയില്‍ ഇത് പോലൊരു സഞ്ചിയുമായി വായിക്കാനറിയാവുന്ന ആള്‍ക്കാരോട് മംഗലാപുരം പോവുന്ന ബസ്‌ ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ച ഒരു ചെറിയ ഓര്‍മ എന്നില്‍ തികട്ടി വന്നു.

ഇതിനിടയ്ക്ക് ഒരു കാര്‍ വന്ന് അവിടെ നിറുത്തി. എന്റെ അടുത്തിരുന്ന മോഡേണ്‍ മുത്തശ്ശന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ആ കാറില്‍ കയറി. ആ വൃദ്ധസ്ത്രീയുടെ ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ അതും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തായിരിക്കും അവരുടെ മനസ്സില്‍ അപ്പോള്‍? ഈ കാലത്തിനു ചേരാത്ത ജന്മാമാണോ താൻ എന്ന് അവര്‍ ചിന്തിച്ചു കാണുമോ? പല മതങ്ങളും പല പേരില്‍ വിളിക്കുന്ന ദൈവത്തെ അവര്‍ പുച്ഛിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? എത്ര ന്യായികരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാലും, ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ഞാനും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടുന്നത്. എവിടെ പോയി ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഭീരുവായ ദൈവം? എന്ത് കൊണ്ട് ഇതൊന്നും ശരിയാക്കാന്‍, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു എന്നവകാശപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിന് പറ്റുന്നില്ല..!

എന്റെ ചിന്തകള്‍ ഭാവിയുടെ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ ഭേദിച്ചു തുടങ്ങി. നാളെ ഇന്നത്തേതിനെക്കാള്‍ ഏറെ വികസിച്ച കാലഘട്ടത്തില്‍ ഒരു വാര്‍ധക്യത്തില്‍ ഞാനും എന്നോടൊപ്പം ഉള്ള എല്ലാ പുത്തന്‍തലമുറയും കാലഹരണപ്പെട്ടവരാവും. അന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് നമ്മളെയും ഗൗനിക്കാന്‍ സമയം കാണില്ല. ഇതിലും ഭയാനകമായ ആ ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണീർ എന്നിലേക്ക് പകരുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനാവാതെ ഞാന്‍ എണീറ്റു. ആദ്യത്തെ ഓട്ടോക്കാരനോട് ചോദിച്ചു, "ഏതാണ് അവര്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥലം?"

അയാള്‍ പറഞ്ഞു, "മാധവന്‍ പാര്‍ക്ക്, അവിടേയ്ക്ക് ബസ്‌ പോവില്ല". അവിടേയ്ക്ക് ഓട്ടോ കൂലി എത്ര ആണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ 20 രൂപയാണെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ 20 രൂപ കൊടുത്തിട്ട് അവരെ അവിടെ വിടാന്‍ ഓട്ടോക്കാരനോട് പറഞ്ഞു. അതിനു ശേഷം അവരുടെ ബാഗ് എടുത്ത് ഓട്ടോയില്‍ വെച്ച് തിരിയുമ്പോള്‍ അതുവരെ അപ്പുറത്ത് മിണ്ടാതെ ഇരുന്ന എന്റെ പ്രായമുള്ള ഒരാള്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ കൈ പിടിച്ചു നടത്തിച്ച് ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു പോയി. ഓട്ടോയില്‍ കയറുമ്പോള്‍ തന്റെ കൈയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന അഞ്ച് ഒരു രൂപയുടെ തുട്ടുകള്‍ അവര്‍ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഞാന്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ പതുക്കെ അവരെ നോക്കി. ആ വൃദ്ധ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നാണയത്തുട്ടുകള്‍ അടങ്ങിയ അവരുടെ ശോഷിച്ച കൈകള്‍ മടക്കികൊണ്ട് വേണ്ട എന്ന ആഗ്യം കാണിച്ചു. സ്നേഹനിര്‍ഭരവും അനുഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം... ഏത് അമ്പലത്തില്‍ പോയാലും, ഏത് പള്ളിയില്‍ പോയാലും എത്ര നേരം നിസ്കരിച്ചാലും കിട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍ നന്മ എനിക്ക് ആ നോട്ടത്തില്‍ കിട്ടി.

ഓട്ടോ വിട്ടു. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു. വീണ്ടും പല തരത്തിലുള്ള സ്ത്രീകള്‍ അവിടേയ്ക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. തൊട്ടടുത്തുള്ള ബാര്‍, അതിലായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ. അവിടെ കയറി ഒരു നാലെണ്ണം അടിച്ചു.

ഇന്റര്‍വ്യൂ..! അത് ഇനിയും വരും.

ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഈ കഥ സുഹൃത്തുക്കൾക്കു വേണ്ടി ഷെയർ ചെയ്യൂ. ചെറുകഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർ വായിക്കട്ടെ.