കുന്നിക്കുരു

ഓഫീസിൽ നിന്നും വരുന്ന വഴി ബേക്കറിയിൽ കയറി ഒരു ക്രീം കേക്ക് വാങ്ങി. ആരുടേയും പിറന്നാൾ ആയിട്ടല്ല. മോന് വെളുത്ത ക്രീം കേക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. ഇന്ന് സ്കൂൾ തുറന്ന ദിവസമല്ലേ. അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞു കൂട്ടുകാരുമായി പുതിയ ക്ലാസ്സിൽ പഠനം തുടങ്ങുന്നു. സന്തോഷമാവട്ടെ.

അവൻ അവന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെയാണ്. ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്താണെന്ന് പറയും. പക്ഷെ അത് വേണം എന്ന് വാശി പിടിക്കില്ല. നാലാം തരത്തിലായ അവൻ ഈ മഹാനഗരത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തോടും ജീവിതശൈലികളോടും വളരെ മുമ്പ് തന്നെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വിജയകരമായ ഒരു പ്രണയബന്ധത്തിൽ വിരിഞ്ഞ തളിരാണവൻ. മനുഷ്യനിർമിതമായ മതിൽക്കെട്ടുകൾ തച്ചു തകർത്തപ്പോൾ ഒരു കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം ജയിച്ച ആഹ്ലാദം ഉണ്ടായി. അടുത്ത ബന്ധുകളിൽ പലരും ശത്രുപക്ഷത്തു പരാജിതരായി വീണു.

ഋതുഭേദങ്ങളിൽ പൂത്തുലയുകയും പുഞ്ചിരിക്കുകയും പരിഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൂമിയുടെ സംഗീതത്തിൽ അലിഞ്ഞ് നല്ലതും നല്ലതല്ലാത്തതും തിരിച്ചറിയുകയും പരസ്പരം വിമർശിച്ചും പിന്തുണച്ചും നുണഞ്ഞു കൊണ്ടുമിരുന്ന പ്രണയം. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട വിശിഷ്ടമായ അനുരാഗത്തിന്റെ സാഫല്യനിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുത്തി മനുഷ്യമനസ്സിൽ മാത്രം ലയിച്ചു ചേർന്ന ജാതിയുടെ വിഭാഗീയത ജീവിതത്തിനു കുറുകെ നിന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, മുന്നിൽ ഒരു ഒളിയുദ്ധം അനിവാര്യമായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ഈ നഗരത്തിൽ കൂട് കൂട്ടിയപ്പോൾ കിട്ടിയത് ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം. ആരും നിയന്ത്രിക്കാനോ ശാസിക്കാനോ ഇല്ല. ഞങ്ങളുടെ സമയം, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം. ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ കപടസ്നേഹങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി താമസിക്കുമ്പോൾ എന്തൊരു ആശ്വാസം.

വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഹാളിൽ ഇരുന്ന് അമ്മയും മകനും പുതിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ പുറംചട്ടയ്ക്ക് കടലാസുകൾ പൊതിയുകയായിരുന്നു. അവൾ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് എന്റെ കൈയിലെ ലാപ്‌ ടോപ്‌ ബാഗും പ്ലാസ്റ്റിക്‌ സഞ്ചിയും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു, "ഇന്ന് കുട്ടൂസന് ഒരു സമ്മാനവും ഉണ്ടല്ലോ..!"

അവൻ ഒന്നു നോക്കി, "പുസ്തകം ബൈൻഡ് ചെയ്ത് തീർത്തിട്ടു നോക്കാം അമ്മേ..."

ടീപ്പോയ്ക്ക് മുകളിലെ ജഗ്ഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പകർന്നു കുടിച്ചു ഞാൻ അവന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു, "എന്റെ കുഞ്ഞൂനു സ്കൂളിൽ ആദ്യ ദിവസം എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നൂ..? എന്തോ ഒരു മൂഡ്‌ ഓഫ്‌ ഉണ്ടോ എന്ന് ഒരു സംശയം ഉണ്ടല്ലോ..."

അവൻ എന്റെ മുഖത്ത് ഒന്ന് നോക്കി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പണി തുടർന്നു, "അച്ഛൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് രണ്ടു ബുക്കിനു ബൈൻഡ് ഇട്ടു തന്നേ... ഇന്ന് ഈ പണി നമുക്ക് തീർക്കണം."

ഞാൻ അവന്റെ കവിളത്ത് ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഞാൻ കുളിച്ചിട്ടു വരാമെടോ കുട്ടൂസാ..."

അപ്പോഴേക്കും സഹധർമ്മിണി ഒരു തോർത്ത് കൊണ്ടു വന്ന് എന്റെ തലയിൽ ചുറ്റിക്കഴിഞ്ഞു.

കുളി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴും മൂപ്പർ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല, "അച്ഛാ.., നമ്മൾ ഇനി എന്നാ അമ്മമ്മേടെ വീട്ടിൽ പോവ്വാ..?"

"അതിനു നമ്മൾ ഇതുവരെ അവിടെ പോയില്ലല്ലോ."

"അതാ ചോദിച്ചേ , എന്നെങ്കിലും പോവ്വോ? അവധിക്കു നാട്ടിൽ പോയപ്പോ പോവായിരുന്നു."

"അന്നൊരു നാൾ ടൗണുന്ന് കണ്ടപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞെ അമ്മമ്മ?"

"അമ്മമ്മ എന്താ പറഞ്ഞേന്ന് കേൾക്കാൻ പോലും അച്ഛനും അമ്മയും അടുത്ത് നിന്നില്ലല്ലോ, മാറി നിന്നതല്ലേ!"

"ങാ..! നിന്നോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ ഞങ്ങളെ കൊഞ്ചിച്ച് അമ്മമ്മ സംസാരിക്കുവോ?"

അവനു അല്പം കൂടി ഗൌരവം വന്നു, "എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ അച്ചു അവധിക്ക് അവന്റെ അമ്മമ്മേടെ വീട്ടിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു പോലും. എന്തൊക്കെ കഥകളാ അവനു പറയാനുള്ളത്..! അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു മാഞ്ചോട്ടിൽ പോയി പഴുത്ത മാങ്ങ പെറുക്കി വരുന്നതും പാടത്ത് നിലം ഉഴുകുന്നത് നോക്കി നിന്നതും എല്ലാം. കുന്നിൻമുകളിലേക്ക് നടന്നാൽ നെല്ലിക്കാമരം നിറയെ കായ്ച്ചു നില്ക്കുന്നു പോലും. അയൽപ്പക്കത്തെ കുട്ടികളും കൂട്ടിനുണ്ടാകും. ചൂരിപ്പഴം, കൊട്ടപ്പഴം, തൊണ്ടിപ്പഴം എന്നൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ പുതിയ പഴങ്ങളുടെ പേര് പറഞ്ഞു അവൻ!"

എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവൻ പിന്നെയും പറഞ്ഞു, "അച്ചൂന്റെ അമ്മമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന പലഹാരങ്ങൾക്ക് വേറെത്തന്നെ ടേസ്റ്റ് ആണ് പോലും. കുറെ പലഹാരങ്ങളുടെ പേര് പറഞ്ഞിരുന്നു അവൻ, മറന്നു പോയി. അവന്റെ ബാഗിൽ ഒരു ഡപ്പി നിറയെ കുന്നിക്കുരു ഉണ്ട്, അച്ഛാ..!"

അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് എന്റെ അരികിലായി നിന്നു ചുറ്റും നോക്കി, "ഈ ഐപാഡും ലാപ്‌ ടോപും എക്സ് ബോക്സും എനിക്ക് മടുത്തു!"

അവൻ മുഖം അല്പം കുനിച്ചു ചുണ്ട് താഴേക്ക്‌ കോട്ടി നിന്നു. അവൻ ഇത്രയും നീണ്ട സംഭാഷണം നിർത്താതെ പറഞ്ഞത് ഇത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. ഞാൻ വീണ്ടും മൗനിയായി ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവനെ ചേർത്ത് നിർത്തി പറഞ്ഞു, "എല്ലാം ശരിയാക്കാമെടോ, ഇപ്പൊ പുതിയ ക്ലാസ് തുടങ്ങിയില്ലേ. മോൻ നന്നായി പഠിക്ക് ട്ടോ. അടുത്ത അവധിക്കാലം വരട്ടെ, നമുക്ക് അടിച്ചു പൊളിക്കാം", എന്റെ പൊള്ളയായ വാചകങ്ങളിൽ എനിക്ക് എന്നോടു തന്നെ ലജ്ജ തോന്നി.

വീട്ടമ്മയും മൗനിയാണ്. അടുക്കളയിലോ ബെഡ് റൂമിലോ? മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു, 'ഒരു സപ്പോർട്ട് താടോ...'

വീണ്ടും മൗനം. അവൻ എന്റെ കാൽമുട്ടുകൾക്കിടയിൽ, പറഞ്ഞത് അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവ്വോ എന്ന മട്ടിൽ അല്പം ചിണുങ്ങി നില്ക്കുന്നു. എനിക്ക് വേറൊന്നും പറയാനില്ല. കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അവന് അറിയാം. ഞങ്ങളുടെ പ്രണയവിവാഹം, വീട്ടുകാർ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ എല്ലാം. പക്ഷെ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി, മുതിർന്നവരുടെ മനസ്സിന്റെ വൃത്തികെട്ട കോംപ്ലക്സ് ഒന്നുമില്ലാതെ അവന് സംസാരിക്കാൻ ആവുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒഴുകുന്നതിൽ പാതി എന്റെ ചോരയാണ്. ഞാൻ നട്ട തൈ മാവ് എന്നോളം, എന്നെക്കാളും വളർന്നു വരുന്നത് ആലോചിച്ചപ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നി.

അവൻ പറഞ്ഞത് ജീവിതത്തിന്റെ നാലു ചുമരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ചിന്തകൾ പുതിയ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മഹാഭാരതയുദ്ധം ജയിച്ച പാണ്ഡവർ എന്ത് നേടി? ഹിമാലയത്തിലേക്കുള്ള മഹാപ്രസ്ഥാനയാത്ര ആരംഭിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്, ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം കൊന്നൊടുക്കി നേടിയ 'വിജയം' എന്ന ഒരു വാക്ക് മാത്രം! രാജ്യവും രാജാധികാരവും എല്ലാം ഒരു വിലയും ഇല്ലാത്ത മിഥ്യകൾ മാത്രമായി.

അവനെ ചേർത്തു നിർത്തി പറഞ്ഞു, "മോൻ വളർന്നു വലിയ ആളാവുമ്പോൾ, ഒരു കല്യാണമൊക്കെ കഴിക്കുമ്പോ ആരെയും വിഷമിപ്പിക്കരുത് ട്ടോ...". അവന്റെ സന്തോഷം ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചതോ എന്റെ സ്വാർത്ഥതയോ? അറിയില്ല.

ഈ ഒരു വാചകം അവന്റെ മുഖഭാവം മാറ്റി. മുഖം ഉയർത്തി ആകാംക്ഷയോടെ അവൻ എന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. വലതു കുഞ്ഞിക്കൈ എന്റെ കവിളത്ത് ചേർത്ത് ഒരു ചോദ്യം, "എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഹാപ്പി അല്ലേ?"

മനസ്സ് ഒന്ന് വിങ്ങി. അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടുവോ? ഉണ്ടാവില്ല. എന്നെക്കാൾ വാശി അവൾക്കായിരുന്നു. അത് ഇത്രയും കാലമായിട്ട് ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.

കണ്ണ് നിറയാതെ ശ്രദ്ധിച്ച് അവനെ മാറോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു, "ഹാപ്പിയാണ് മോനെ. അച്ഛനും അമ്മയുമാ ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും ഹാപ്പി. നിന്നെ കിട്ടിയപ്പോ ആ സന്തോഷം എത്രയോ ഇരട്ടിയായി. പക്ഷെ അമ്മമ്മ ഹാപ്പിയാണോ? അച്ഛമ്മ ഹാപ്പിയാണോ? രണ്ട് അച്ഛച്ഛനും ഹാപ്പിയാണോ?"

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവനെ പുണർന്നിരുന്നു. അവന്റെ നെറുകയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു വച്ചു. ഒന്നു രണ്ട് നിമിഷം. മൃദുവായ രണ്ടു കൈകൾ ഞങ്ങളെ ചുറ്റി. എന്റെ മൂർദ്ധാവിലും ഒരു ചുംബനം അമർന്നു. കാച്ചെണ്ണ മണമുള്ള മുടിയിഴകൾ എന്റെ ചുമലിലേക്ക് ഊർന്നു വീണു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മൂന്നു പേരുടെ ശ്വാസതാളം മാത്രം കേൾക്കായി.

അവിടെ ഒഴുകി നടന്ന നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതത്തെ ഞങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുശബ്ദം ഭേദിച്ചു, "എന്നാ നമുക്ക് കേക്ക് മുറിച്ചാലോ..?"

ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഈ കഥ സുഹൃത്തുക്കൾക്കു വേണ്ടി ഷെയർ ചെയ്യൂ. ചെറുകഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർ വായിക്കട്ടെ.