വീട് ചോദിച്ച ചോദ്യം

ഇന്നത്തോടെ ഈ ബന്ധങ്ങളുടെ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ ഞാൻ പൊട്ടിച്ച് എറിയും. നാളെ മുതൽ വിശാലമായ ആകാശത്തിനു കീഴെ പാറിപ്പറന്ന്...

എവിടേക്ക്, എന്തിനു, എപ്പോൾ,ആരുടെ കൂടെ..? ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലാത്ത എന്റെ വിശാലമായ ലോകം. അവസാന രാത്രിയിലും ആ ലോകം എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

'നിങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ പറവകളെ നോക്കുവിൻ... അവർ വിതക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവർ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.', ലോവർ പ്രൈമറി സ്കൂൾ ജീവിതത്തിനിടയിൽ എവിടെ നിന്നോ കേട്ട ഉപദേശകവചനങ്ങൾ അയാൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഒരു രാത്രിക്കപ്പുറം താനും ആകാശത്തിലെ ബന്ധങ്ങളുടെ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ ഇല്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സർവ്വസുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു പറവ ആണെന്നോർത്തു ചിരിച്ചു, ഉറക്കെയുറക്കെ!, ഇരുട്ടിനെയും ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്.

ഉറങ്ങാൻ ആവുന്നതേ ഇല്ല. ചീവിടിന്റെയും തവളകളുടെയും കരച്ചിൽ അയാളിൽ അസ്വസ്ഥത പടർത്തി. എങ്ങിനെ അമ്മ ഇത്രയും കാലം ഈ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു എന്നയാൾ ആലോചിച്ചു. ഇവിടം വിട്ടു നമുക്ക് ബാംഗ്ലൂരിൽ സെറ്റിൽ ചെയ്യാമെന്ന് ഒരു നൂറു വട്ടം അമ്മയോട് പറഞ്ഞതാണ്‌.

"അച്ഛന്റെ ആത്മാവുറങ്ങുന്ന ഇവിടെ നിന്ന് ഞാൻ എങ്ങോട്ടും വരില്ല, എന്നെ ഓർത്തു സങ്കടപ്പെടണ്ട, എവിടാന്നു വെച്ചാ പൊയ്ക്കൊളൂ...", റെക്കോർഡ്‌ ചെയ്തു വെച്ച മറുപടി.

ആത്മാവ്.?! വെറുതെ മനുഷ്യനെ പറ്റിക്കാൻ വേണ്ടി മുൻ തലമുറക്കാർ സൃഷ്‌ടിച്ച കോപ്രായങ്ങൾ!

എന്തായാലും അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ തന്നെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ടാവും ഇനി എന്നും. ബട്ട്‌ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും യാത്ര പറയും. ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, തമ്മിൽ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ നേരമില്ലാത്ത, തിരക്കിട്ടോടുന്ന നഗരത്തിലേക്ക്. ആരാലും അറിയാതെ എന്റെ മാത്രം ലോകത്തിലേക്ക്‌...

ഉറക്കം വരാത്തതുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു കൂജയിൽ നിന്നും കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചു. വാതിൽ തുറന്നു ഗേറ്റിന് അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുട്ടത്ത്‌ നിലാവ് പെയ്യുന്ന പാടത്തേക്കു നോക്കി. മതിലിനോട് ചേർന്ന് നില്ക്കുന്ന ചടച്ചിമരത്തിൽ നിന്നും ഒരു കിളിക്കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ. ഇവറ്റകൾക്കൊന്നും ഉറക്കവുമില്ലേ..? മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

പണ്ട് ഈ ചടച്ചിമരത്തിന്റെ കായ ഞാനും ബിജുവും കൂടി എത്ര കഴിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്ന് അവനായിരുന്നു എന്റെ കൂട്ട്. ഇപ്പോൾ ഇവിടുത്തെ എറ്റവും വലിയ അലമ്പ് അവനാണത്രേ.

"ന്റെ കുട്ടി ഇനി ഓനോട്‌ കൂട്ടിനൊന്നും പോണ്ട ട്ടോ. കളവിന് പുറമേ കള്ളുകുടിയും ഉണ്ടത്രേ..."

അമ്മ അവനിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ എപ്പോളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും.

കള്ളുകുടി... പാവം അമ്മ... എന്തായാലും ഞാൻ ബിജുവിന്റെ കൂടെ കൂടിയില്ല.

ഉറക്കം എപ്പോഴോ വിഴുങ്ങി.

"എണീറ്റില്ലേ ഇത് വരെ..? ", സ്വീറ്റ് വോയ്സസ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും വിളിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

"ഇന്ന് പോണ്ടതല്ലേ..?", വൈകി വരുന്ന പ്രഭാതങ്ങളുടെ ഭീകരത ഓർത്തു പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റു. സമയം നോക്കിയപ്പോൾ ഏഴ് ആയിരിക്കുന്നു. ഒമ്പതരക്കാണ് ബസ്‌. അല്ലേലും ഞാൻ ഇങ്ങനെയാ. എവിടേലും പോവാനുണ്ടെങ്കിൽ അന്നെന്റെ രാവിലെകൾ വൈകിയേ വരൂ.

വേഗം പല്ലുതേപ്പും കുളിയും കഴിച്ചു. തെക്കേ തൊടിയിലേക്ക്‌ നടന്നു. അമ്മയേം അച്ഛനേം അവസാനമായി ഒന്ന് കൂടി കാണണം. വഴി തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നാരകത്തിന്റെ കൊമ്പിനടിയിലൂടെ നൂഴുമ്പോൾ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് എന്തോ ചെയ്യുന്ന പോലെ അതെന്റെ പുറത്തു വരച്ചു. നീറുന്നുണ്ട്, എന്നാലും സാരല്യ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാലിൽ വീണു. ഞാനിന്നിവിടം മതിയാക്കി പോവാണ്. ഇനി ഒരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാവില്ല. ഒരു തേങ്ങൽ എവിടെ നിന്നോ കേട്ടു. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

നേരെ സ്വാമിമുറിയിൽ പോയി തൊഴുതു. അമ്മ ശീലിപ്പിച്ചതിൽ മുടങ്ങാതെ ചെയ്യുന്നത് ഇതൊന്നുമാത്രം. അതും നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ മാത്രം. ഇന്നിവിടത്തെ അവസാന പ്രാർത്ഥനയാണ്. നാളെ മുതൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവങ്ങളില്ല! പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞു പൂജാമുറിയിലെ ദൈവങ്ങളെ ഓരോന്നായി ഞാൻ പറിച്ചെടുത്ത് ചായ്പ്പിൽ കൊണ്ടുവെച്ചു. നാളെ മുതൽ ഇവരുടെ സ്ഥാനത്ത് യേശു ക്രിസ്തുവും, കന്യാമറിയവും, ഗീവർഗ്ഗീസ് പുണ്യാളനും ഒക്കെ ആവും. നിലവിളക്കിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മെഴുകുതിരികളും. ദൈവങ്ങളുടെ സ്ഥലവും കയ്യേറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവരും സുരക്ഷിതരല്ല!

"കുട്ടാ വന്നു ചായ കുടിക്കൂ...", അമ്മായിയുടെ ശബ്ദം ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി. തിരക്കിട്ട് കഴിച്ചു എന്ന് വരുത്തി എഴുന്നേറ്റു.

"നേരമുണ്ട്, ഏട്ടൻ ശരിക്ക് കഴിച്ചിട്ട് എണീറ്റാൽ മതി.", അഞ്ജുവിന്റെ ശബ്ദം അവോയ്ഡ് ചെയ്ത് ഡ്രസ്സ്‌ മാറി. ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ എന്നുറപ്പാക്കി ഓരോ മുറിയും കുറ്റിയിട്ടു. ഉമ്മറത്തെ വാതിലും പൂട്ടി ലോക്ക് വലിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും പകുതി മുറിഞ്ഞു പോയ ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടു.

ചാവി അമ്മായിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവര് നാളെ വരും, അപ്പോൾ ചാവി കൊടുത്തോളു എന്നും പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

"ഇനി എന്നാണ്?", അമ്മായിയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ തട്ടി വന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനത്തേക്ക് നോക്കി വെറുതെ ഒന്നുചിരിച്ചു. വരാം എന്ന് ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു വേഗം നടന്നു. മറന്നു വെച്ച, അല്ലേൽ മറന്നെന്നു നടിച്ച തേങ്ങലുകൾ പിന്നാലെയും...

മഞ്ഞുതുള്ളികളെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചും പുൽത്തലപ്പുകളെ ചവിട്ടി ഞെരിച്ചും തെങ്ങ് വരമ്പത്തുകൂടെ നടന്നു. ചെമ്മണ്‍പാതയിലേക്ക് കയറും മുൻപ് ഒന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. തേങ്ങൽ മാറാത്ത രണ്ടു കണ്ണുകൾ വീടിനെ നോക്കിയപ്പോൾ കൊഞ്ഞനം കുത്തി കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു, "ഇനി വരുമോ..? എന്ന് വരും..?", തേങ്ങലുകൾ മാറാത്ത കണ്ണുകളിൽ നിന്നാണോ ഈ ചോദ്യം..? അതോ ചായ്പിൽ കൊണ്ടുവെച്ച ദൈവങ്ങളിൽ നിന്നാണോ..? അതോ തെക്കേത്തൊടിയിൽ നിന്നും..? വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളുമായി വലിച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്നു. ദിക്കുകൾ പൊട്ടുമാറുച്ചത്തിൽ ആ ചോദ്യങ്ങൾ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു..!

ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഈ കഥ സുഹൃത്തുക്കൾക്കു വേണ്ടി ഷെയർ ചെയ്യൂ. ചെറുകഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർ വായിക്കട്ടെ.